Enjoy beautiful moments

Hoe breng jij je drukke privé- en werk leven in balans?

Welvaart is armoede

Na een lezing door Willem van Doorn uit Langedijk, met alledaagse anekdotes en muziek uit een bijzonder genre, bleef de terloopse opmerking ‘Welvaart is armoede’, bij me hangen. Van Doorn is meer dan veertig jaar werkzaam geweest in de agrarische sector, heeft dus veel zien veranderen. Het verhaal van een man, zoals hij het zelf vertelde van eenvoudige komaf en die als oudste zoon gedoemd was het bedrijf van zijn vader over te nemen terwijl de jongere kinderen konden gaan studeren, raakte.

Eeuwenlang heeft de sector langzame vooruitgang geboekt, tot de jaren ’50 van de vorige eeuw. De babyboom vroeg om eten. Daar was niet op gerekend, de subsidie op allerlei producten, van groente tot vlees, deed zijn entree. Er werd meer geproduceerd, dat was van groot belang maar de keerzijde is nu dat er megastallen en – kassen staan en bovenal, alles voor een dumpprijs op de markt wordt gebracht omdat wij als consument gewend zijn aan de lage prijzen die door de subsidies van toen zijn ontstaan. Nu de subsidies worden afgebouwd of al weg zijn, vraagt dit van de  sector enorme schaalvergroting omdat de consument is blijven hangen in de jaren ‘50. Kortweg de boer van nu is de dupe van ons koopgedrag, dat is aangewakkerd door de lage prijzen van toen.

Hij gaf een klein voorbeeld, een ei kostte 30 jaar geleden 20 cent (guldentijdperk) en nu 9 eurocent, dat kan niet en toch willen wij als consument daar niet aan. Het aantal kippen is verhoogd en we hebben een nieuwe kip; de plofkip, willen we dit? Bloemen kunnen hier niet meer worden gekweekt, een orchidee, gerbera of roos was ooit een luxe product, nu door de hoge personeelskosten en de dumpprijzen door de grote bedrijven, gaan er bedrijven failliet of vertrekt het naar Kenia of Tanzania. En dan al die ziektes in de grond, het staat leuk voor een niet kenner al die landerijen onder water, maar het is pure armoede. Er wordt teveel hetzelfde gewas op dezelfde plek geteeld, de aaltjes schieten de grond uit. Alleen nog te bestrijden door land onder water te zetten. De bloembollen ooit op zandgrond, staan nu in de zware klei. Waarom?

Degene die er garen bij spinnen zijn de winkelketens, zij maken gebruik van de lage inkoopprijzen en van de luxe die wij graag willen. Het eten moet bijna voorgekauwd zijn willen we het nog kopen, de prijzen moeten laag en aan het welzijn van boer en dier denken we niet of nauwelijks. Wat gaan we er aan doen, kopen we de producten voor de juiste prijs, laten we de grote familiebedrijven die over de rug van de boer en consument in hun luxe villa over ons glimlachen.

Natuurlijk heeft voor een ieder een euro een andere waarde maar toch moeten we achter onze oren gaan krabben. Waar is hier de balans in eerlijkheid. Ik ben bereid meer te betalen voor een goed en eerlijk stukje vlees, een biefstukje voor twee euro kan gewoon niet. Dat weten we wel maar beseffen het niet. De man van de lezing, Willem van Doorn, is misschien eenvoudig en had een bijzondere uitstraling maar zijn woorden kwamen binnen en zette me nog meer aan het denken over de gevolgen van ‘Welvaart’.


Geplaatst door Gea Klein - Hamming op 20 oktober 2016